İstanbul otogarından çıktıgımızdan beri küçük kız çocuğu durmadan ağlıyordu.Tabi haliyle bende abi'ye yanaştım ve niçin durmadan ağladıgını sordum. Hasta dedi. Mardin'den İstanbula getirdim.Tek başına mı geldin? Annesi nerde? deyince, fakirligin gözü kör olsun, hemende belli ediyor Kendini. Maddi sıkıntılardan dolayı annesini getirememiş. Mecburen evde kalmış.Ve en çok üzüldüğüm şey ise, önümde iki kız ögrenci arkadaş vardı. Abi'ye böbürlenip, sustursana kızını. Ben burda yolcuyum mecbur değilim sesini duymaya…Okumak bazen bazı şeyleri değiştirmediği gibi, bizden birşeyleri koparıyor. Mesela içimizde Sevgiyi. Böbürlenmek yerine, küçük kız çocuğunu alıp, sevip sevgilerini gösterebilirlerdi…Bazen yazılan ve söylenen kelimeleri bir fotoğraf yerle bir edebiliyor
